Fragment najnowszej ksiÄĹźki Magdy Parus

Lada dzieĹ bÄdzie miaĹa miejsce premiera ksiÄĹźki Magdy Parus pt. „Wilcze dziedzictwo: ukryte cele”, ktĂłra siÄ ukaĹźe nakĹadem Agencji Wydawniczej RUNA. JuĹź teraz jednak zapraszamy do lektury pierwszego rozdziaĹu tej ksiÄĹźki:

– Emily.
Dziewczynka obejrzaĹa siÄ, zaskoczona. Przez moment miaĹa wyraz twarzy osoby przyĹapanej na niedozwolonym zajÄciu, zaraz wszakĹźe uĹmiechnÄĹa siÄ pogodnie i wstaĹa, odkĹadajÄc na bok ksiÄĹźkÄ. Orianie mignÄĹa okĹadka, zbyt kolorowa jak na podrÄcznik matematyki, ktĂłry zresztÄ zauwaĹźyĹa w tym momencie na ogrodowej Ĺawce.
Emily wyszĹa na dziedziniec, Ĺźeby w ramach porannych lekcji przygotowaÄ siÄ do popoĹudniowego testu z matematyki, a tymczasem czytaĹa kryminaĹ. Oriana powstrzymaĹa siÄ od komentarza. Jej podopieczna umiaĹa przekonujÄco argumentowaÄ, okazaĹoby siÄ wiÄc zapewne, Ĺźe kryminaĹ stanowi jedynie krĂłtki przerywnik w nauce, dziÄki ktĂłremu przyswajanie wiedzy idzie maĹej znacznie sprawniej, wzglÄdnie, Ĺźe dziewczynka opanowaĹa juĹź caĹy materiaĹ. JeĹli wynik testu bÄdzie rozczarowujÄcy, Oriana poruszy kwestiÄ relacji obowiÄzek-przyjemnoĹÄ. Na razie zdecydowaĹa siÄ na inny rodzaj reprymendy.
– ChodzÄ cicho, ale nie bezszelestnie – powiedziaĹa chĹodno. – PowinnaĹ zawsze nasĹuchiwaÄ odgĹosĂłw pĹynÄcych z otoczenia, bez wzglÄdu na to, jak absorbujÄcÄ czynnoĹÄ akurat wykonujesz.
– Przepraszam, mistrzyni. – Emily pokornie spuĹciĹa gĹowÄ. – BÄdÄ nad tym pracowaÄ.
Oriana leciuteĹko zmruĹźyĹa oczy. Niekiedy irytowaĹa jÄ przesadna grzecznoĹÄ maĹej, tak ugĹadzona, Ĺźe aĹź sztuczna.
– Mistrz Lars odwoĹaĹ dzisiejsze zajÄcia – poinformowaĹa podopiecznÄ Oriana. – ProsiĹ, Ĺźebym go zastÄpiĹa, zrobimy wiÄc sobie lekcjÄ historii.
– SpoĹecznoĹci? – upewniĹa siÄ Emily.
Przez chwilÄ Oriana chciaĹa zaprzeczyÄ, dla czystej satysfakcji sprawienia maĹej kolejnego zawodu – pierwszym byĹa wiadomoĹÄ o odwoĹaniu zajÄÄ z Larsem. Nie lubiĹa tego dziecka, ale przecieĹź Emily nie ponosiĹa winy za Ăłw stan rzeczy. Oriana nie znosiĹaby kaĹźdego dziecka, jakie powierzono by jej opiece.
– Tak – powiedziaĹa, siadajÄc na Ĺawce. RzeczywiĹcie zaplanowaĹa lekcjÄ z historii spoĹecznoĹci. WskazaĹa dziewczynce miejsce obok siebie. – Gotowa? SkoĹczyĹyĹmy na Anthonym. Przekonajmy siÄ, ile zapamiÄtaĹaĹ.
Emily zmarszczyĹa w skupieniu czoĹo i zaczÄĹa recytowaÄ Ĺźyciorys najsĹynniejszego lidera europejskiej spoĹecznoĹci. Nie dysponowaĹa Ĺźadnymi materiaĹami, jako Ĺźe wiedzy na temat spoĹecznoĹci nie wolno zapisywaÄ na papierze, choÄby takie notatki miaĹy posĹuĹźyÄ jedynie utrwaleniu wiadomoĹci, by zaraz potem ulec zniszczeniu.
Zdaniem Oriany Anthony nie byĹ szczegĂłlnie wybitnÄ postaciÄ, a jedynie objÄĹ stanowisko lidera w wyjÄtkowym czasie. WykazaĹ siÄ, integrujÄc europejskÄ spoĹecznoĹÄ w zawierusze II wojny Ĺwiatowej, a rok po jej zakoĹczeniu zginÄĹ od wybuchu niewypaĹu, pozostawiajÄc trudnÄ i nudnÄ robotÄ organizacyjnÄ swoim nastÄpcom, ktĂłrych imiona maĹo kto teraz pamiÄtaĹ. JednakĹźe mĹodym Ĺwiadomym podawano Anthony’ego za wzĂłr, Oriana zaĹ nie widziaĹa powodu, Ĺźeby przedstawiaÄ dziewczynce wersjÄ odmiennÄ od oficjalnej.
– On naprawdÄ zginÄĹ od bomby? – zapytaĹa Emily, gdy dotarĹa do finalnego punktu Ĺźyciorysu wielkiego lidera. – No bo w trakcie wojny, to rozumiem, ale rok po nastaniu pokoju...
Oriana przyjrzaĹa siÄ maĹej spod oka. Niekiedy dziewczynka wykazywaĹa siÄ szokujÄcÄ przenikliwoĹciÄ. ChociaĹź moĹźe zadaĹa pytanie ze zwykĹej ciekawoĹci, nie sugerujÄc bynajmniej, Ĺźe to kapĹani usunÄli Anthony’ego, ujrzawszy w nim zagroĹźenie dla swoich wpĹywĂłw w spoĹecznoĹci. PrawdÄ mĂłwiÄc, nawet zapoczÄtkowane przezeĹ dzieĹo nie do koĹca byĹo poĹźÄdane. PodlegĹe kapĹanom sĹuĹźby funkcjonowaĹy od wiekĂłw sprawnie, na ponadnarodowÄ skalÄ, a manipulowanie szarymi czĹonkami spoĹecznoĹci przebiegaĹo Ĺatwiej, kiedy czuli siÄ oni zagubieni w ludzkim Ĺwiecie. Anthony tchnÄĹ w nich wiarÄ w siebie. Zarazem jednak owych zmian nie daĹo siÄ uniknÄÄ. Gdyby byĹo inaczej, kapĹani by do nich nie dopuĹcili, zabijajÄc lidera, zanimby cokolwiek zdziaĹaĹ. Rozumieli jednak, Ĺźe przeobraĹźenia sÄ nieuniknione i nie ma znaczenia to, kto ich dokona.
– Niekiedy ktoĹ latami walczy, pokonuje najwiÄksze trudnoĹci, wychodzi caĹo z najgroĹşniejszych opresji, a miesiÄc po wycofaniu siÄ do spokojnego Ĺźycia ginie w banalny sposĂłb – odparĹa neutralnie Oriana. – ByÄ moĹźe Anthony odszedĹ we wĹaĹciwej chwili. DokonaĹ wielkich rzeczy, ale gdyby w kolejnych latach wypaliĹ siÄ i nie poradziĹ sobie z pojawiajÄcymi siÄ problemami, nie zostaĹby zapamiÄtany jako najwybitniejszy lider w historii europejskiej spoĹecznoĹci.
– Czy przeciÄtny Pierwszy KapĹan nie dokonuje na co dzieĹ donioĹlejszych czynĂłw? – dociekaĹa z powÄtpiewaniem Emily.
– Zapominasz, Ĺźe o kapĹanach wiedzÄ nieliczni – odparĹa Oriana, przekonana, Ĺźe dziewczynka doskonale pamiÄta o tym fakcie. Emily zwyczajnie nie mieĹciĹo siÄ w gĹowie, Ĺźe ktoĹ moĹźe nie poĹźÄdaÄ sĹawy czy choÄby uznania ogĂłĹu. – Ty stanowisz bardzo szczegĂłlny przypadek, dlatego uczysz siÄ naszej historii w innym trybie niĹź twoi rĂłwieĹnicy. Nawet dzieci ksztaĹcone na przyszĹych kapĹanĂłw w tym wieku nie poznajÄ jeszcze rzeczywistej struktury organizacji. JeĹli bowiem ostatecznie okaĹźÄ siÄ nie doĹÄ utalentowane, Ĺźeby dostÄpiÄ wtajemniczenia, przesuwa siÄ je do wyspecjalizowanych sĹuĹźb, ktĂłrych szeregowi pracownicy nie wiedzÄ, komu naprawdÄ podlegajÄ.
– Co to za przyjemnoĹÄ sprawowaÄ wĹadzÄ, kiedy prawie nikt nie wie, Ĺźe rzÄdzicie?
PrzyjemnoĹÄ. To dziecko uĹźywaĹo dziwnych sformuĹowaĹ. Z drugiej strony, skÄd Oriana miaĹa wiedzieÄ, jak zapatrujÄ siÄ na wĹadzÄ jedena... no, juĹź prawie dwunastolatki? Emily marzyĹa o rzÄdzeniu Ĺwiatem, rojÄc sobie zapewne, Ĺźe sprowadza siÄ ono do siedzenia na tronie i uĹmiechania siÄ wyrozumiale do poddanych. ByĹa wyjÄtkowa, wierzyĹa, Ĺźe kiedyĹ spoĹecznoĹÄ legnie u jej stĂłp, a nie dostrzegaĹa jeszcze ogromu zwiÄzanej z wĹadzÄ odpowiedzialnoĹci.
Wizje dziewczynki dotyczyĹy wszakĹźe odlegĹej przyszĹoĹci, na razie zaĹ czekaĹo jÄ waĹźne zadanie. A tymczasem Colin przebywaĹ BĂłg wie gdzie, porzuciwszy poszukiwania siostry na rzecz innych zainteresowaĹ. JeĹli wkrĂłtce go nie namierzÄ, misterny, realizowany przez lata plan Larsa moĹźe zakoĹczyÄ siÄ poraĹźkÄ. Oriana powÄtpiewaĹa, czy zostawianie chĹopakowi swobody byĹo trafnym posuniÄciem. Ale wĂłwczas i tak nikt nie pytaĹ jej o zdanie. W zasadzie w tej kwestii niewiele siÄ zmieniĹo. Wszystkie decyzje podejmowaĹ Lars.

***

Na dworze rozlegĹ siÄ pisk opon hamujÄcego gwaĹtownie samochodu. Colin podszedĹ do zamkniÄtego okna i zerknÄĹ przez nie z kwaĹnÄ minÄ. Tak jak podejrzewaĹ, kolejny kierowca w ostatniej chwili stwierdziĹ, Ĺźe jednak nie zdÄĹźy przejechaÄ przed pieszym na pasach. Cholerne miasto. W tym wszechobecnym, nieustajÄcym nawet nocÄ haĹasie nie sposĂłb byĹo odzyskaÄ spokĂłj ducha, ale Tin nie chciaĹa sĹyszeÄ o wyjeĹşdzie na Ĺono natury. TwierdziĹa, Ĺźe tutaj czuje siÄ Ĺwietnie.
Colin zacisnÄĹ piÄĹci, starajÄc siÄ zdusiÄ narastajÄcy w nim gniew. Jemu z pewnoĹciÄ nie sĹuĹźyĹa ta przeklÄta Warszawa. OpĂłr Tin wydawaĹ mu siÄ wyjÄtkowo gĹupi i szkodliwy, ilekroÄ jednak prĂłbowaĹ na niÄ naciskaÄ, choÄby delikatnie, okazywaĹo siÄ, Ĺźe jej nie rozumie, nie szanuje jej upodobaĹ i – ogĂłlnie – osobnik pokroju Colina nie zasĹuguje na takÄ dziewczynÄ. Nie mĂłwiĹa tego, oczywiĹcie, nie wyczytaĹ teĹź niczego z jej myĹli, ale wystarczaĹy mu jej sugestywne spojrzenia.
Kroki na klatce schodowej. Colin z niechÄciÄ zmarszczyĹ brwi: nie lubiĹ przebywaÄ w mieszkaniu sam na sam z Matem, ale gdyby teraz oznajmiĹ, Ĺźe wychodzi, wyglÄdaĹoby to na ucieczkÄ. Laski gdzieĹ wywÄdrowaĹy, na zakupy albo do kina – nie spytaĹ, bo na pewno nie powstrzymaĹby siÄ od komentarza. Tin potrzebowaĹa swobodnego biegu w zalanym blaskiem ksiÄĹźyca lesie, a nie cholernych miejskich rozrywek!
Mat wyszedĹ razem z Carol i Tin, dlatego Colin sÄdziĹ, Ĺźe chĹopak im towarzyszy. A teraz spotkaĹa go niemiĹa niespodzianka.
W zamku zgrzytnÄĹ klucz.
– O, jesteĹ – powiedziaĹ Mat. On takĹźe nie ucieszyĹ siÄ na widok Colina.
– Gdzie zostawiĹeĹ dziewczyny?
– PoradzÄ sobie beze mnie.
Mat nieco zbyt gwaĹtownie zdjÄĹ kurtkÄ i cisnÄĹ jÄ na szafkÄ w przedpokoju, jakby zabawa z wieszakiem chwilowo go przerastaĹa. PrzeszedĹ do kuchni, zwaĹźyĹ w rÄku czajnik elektryczny, postawiĹ go z powrotem na podstawce i wĹÄczyĹ.
Colin obserwowaĹ brata, oparty o oĹcieĹźnicÄ swojej kanciapki. Wynajmowali coĹ, co tutaj nazywano mieszkaniem trzypokojowym, choÄ zdaniem Colina tylko jedno pomieszczenie – to zajmowane przez dziewczyny – od biedy daĹoby siÄ nazwaÄ pokojem. PozostaĹe dwa zasĹugiwaĹy raczej na miano komĂłrek. Zestaw uzupeĹniaĹy: mikroskopijna Ĺazienka z toaletÄ, ciasna kuchnia i mroczny przedpokoik.
– Gdzie je zostawiĹeĹ? – powtĂłrzyĹ Colin, gĹĂłwnie dlatego, Ĺźeby gĂłwniarz nie zbywaĹ go jak byle pÄtaka.
– RozstaliĹmy siÄ pod drzwiami kawiarni, okej? – burknÄĹ Mat. – Rano. MĂłwiÄ ci, Ĺwietnie sobie radzÄ we dwie. Nie musimy ich niaĹczyÄ, wiÄc zajmijmy siÄ wreszcie poszukiwaniami, zamiast tkwiÄ tu bezczynnie.
Nie po raz pierwszy chĹopak sugerowaĹ, Ĺźe tracÄ w Polsce cenny czas, lecz nigdy dotÄd nie wyraziĹ tej myĹli tak otwarcie. I z takÄ pasjÄ. Colin przyjrzaĹ siÄ bratu spode Ĺba. Szczeniak coĹ wykombinowaĹ, przy czym wĹaĹnie zaczynaĹ wÄtpiÄ w sĹusznoĹÄ swej decyzji. JeĹli zaĹ nawet Mat dostrzegaĹ, Ĺźe postÄpiĹ gĹupio...
– Nie ustaliliĹmy przypadkiem, Ĺźe poszukiwaniami zajmÄ siÄ sam? – zapytaĹ cicho Colin. Oczy mu siÄ przebarwiĹy.
Mat cofnÄĹ siÄ o krok, w gĹÄb kuchni. DrgnÄĹ, kiedy pstryknÄĹ czajnik, sygnalizujÄc koniec gotowania.
– Teraz robisz to celowo – powiedziaĹ chĹopak tonem, ktĂłry miaĹ chyba wyraĹźaÄ pewnoĹÄ siebie. – PrzecieĹź widzÄ. Wtedy... wtedy wyglÄdaĹeĹ inaczej, jakbyĹ faktycznie zamierzaĹ mnie zaatakowaÄ.
Szczyl miaĹ racjÄ, Colin w tej chwili kontrolowaĹ barwÄ oczu – po prostu podobaĹ mu siÄ efekt, jaki wywieraĹo na bracie wilcze spojrzenie. JednakĹźe nawet gdyby jego oczy staĹy siÄ bursztynowe pod wpĹywem wĹciekĹoĹci, sporo by go dzieliĹo od tamtej Ĺlepej furii na autostradzie. ZamierzaĹ zaatakowaÄ, cĂłĹź za niedomĂłwienie! RozszarpaĹby Mata, gdyby ten choÄ kilkadziesiÄt sekund dĹuĹźej ociÄgaĹ siÄ z opuszczeniem samochodu.

DziĹ Colin nie rozumiaĹ, jak mĂłgĹ do tego stopnia straciÄ panowanie na sobÄ, by realnie zagraĹźaÄ bratu. Z drugiej strony, zdawaĹ sobie sprawÄ, Ĺźe tamta furia w nim drzemie, tuĹź pod powierzchniÄ codziennego spokoju, na ktĂłrego osiÄgniÄcie pracowaĹ ciÄĹźko w minionych tygodniach.
PracowaĹ nad sobÄ tylko ze wzglÄdu na Tin. Tin smutnÄ i wyciszonÄ, w ktĂłrej obecnoĹci kaĹźdy jego wybuch wypadaĹ wrÄcz karykaturalnie. Zarazem nic tak nie doprowadzaĹo Colina do szaĹu jak ten jej ponury spokĂłj, milczÄce cierpienie, zupeĹnie, psiakrew, bezpodstawne. WychodziĹ, uciekaĹ od niej i wĹĂłczyĹ siÄ po mieĹcie, gdzie przecieĹź prĂłĹźno byĹo szukaÄ ukojenia dla nerwĂłw – a jednak zdoĹaĹ odzyskaÄ samokontrolÄ. Zgoda, do peĹnego opanowania wiele jeszcze Colinowi brakowaĹo, niemniej sam czuĹ siÄ zaskoczony poczynionymi postÄpami.
Nie wykluczaĹ jednak, Ĺźe gdyby nagle przyszĹo mu spÄdziÄ dwadzieĹcia cztery godziny w towarzystwie brata, caĹÄ jego pracÄ nad sobÄ trafiĹby szlag. W minionych tygodniach w miarÄ moĹźliwoĹci unikali siÄ nawzajem; Colin nie spodziewaĹ siÄ, Ĺźe chĹopak okaĹźe siÄ tak tÄpy, by ponownie wyskakiwaÄ z propozycjÄ wspĂłlnej wyprawy w poszukiwaniu Emily.
– Dobrze wiesz, Ĺźe wspĂłĹpraca nam siÄ nie uĹoĹźy – powiedziaĹ Colin, przywracajÄc oczom normalnÄ barwÄ. Ĺťeby znowu nie byĹo, Ĺźe to on wszczyna spory. – PrzestaĹ naciskaÄ.
– Nasza wspĂłĹpraca nie musi polegaÄ na tym, Ĺźe staniemy siÄ nierozĹÄczni. – Mat z wahaniem wyjÄĹ kubek z szafki. – Chcesz kawy?
Colin potrzÄsnÄĹ gĹowÄ: nie chce Ĺźadnej cholernej kawy i niech gĂłwniarz nie zmienia tematu.
– Podzielmy siÄ zadaniami – podjÄĹ chĹopak. – Ale zacznijmy wreszcie coĹ robiÄ.
– Na przykĹad co? – rzuciĹ wyzywajÄco Colin.
ByĹ pewien, Ĺźe Mat zna odpowiedĹş. PoruszyĹ temat Emily w jednym celu: Ĺźeby zakomunikowaÄ Colinowi, co wymyĹliĹ. Tyle Ĺźe najwyraĹşniej opuĹciĹa go odwaga. Zamiast odpowiedzieÄ na pytanie, zajÄĹ siÄ starannym odmierzaniem wsypywanej do kubka rozpuszczalnej kawy.
– PlanowaĹem objazd rĂłĹźnych miejsc kultu w nadziei na podpowiedĹş przeczucia – odezwaĹ siÄ znĂłw Colin. – Tylko Ĺźe to Tin miaĹa sĹuchaÄ gĹosu przeczucia, a ona... sam widzisz. SÄdziĹem, Ĺźe szybciej siÄ otrzÄĹnie. Bez jej pomocy miotaĹbym siÄ bez sensu z miejsca na miejsce.
– SkÄd wiesz? – zaatakowaĹ Mat. – MoĹźe byĹ siÄ natknÄĹ na jakÄĹ wskazĂłwkÄ, kogoĹ zobaczyĹ lub zwÄszyĹ? Albo twoje wĹasne przeczucie by ci coĹ podsunÄĹo? No bo wyjaĹnij mi, czemu ono milczy, skoro wyzwoliĹeĹ siÄ spod wpĹywu Udona? Co? MoĹźe zwyczajnie nie chcesz, Ĺźeby przemĂłwiĹo! SiedzÄc w Warszawie, nie osiÄgniesz absolutnie nic. GdybyĹ ruszyĹ tyĹek, miaĹbyĹ choÄ uĹamek procenta szansy!
– SkoĹczyĹeĹ? – Colin postÄpiĹ krok w jego stronÄ, znĂłw pozwalajÄc oczom zmieniÄ barwÄ.
Mat siÄgnÄĹ za plecy, po czym wymierzyĹ w Colina z leciwego rewolweru.
– ChodziĹeĹ z broniÄ po mieĹcie? – zapytaĹ wolno Colin, wpatrzony w wylot lufy.
– To Antoine’a.
– DomyĹlam siÄ. Nie o to pytaĹem.
Tak, Colin nie wÄtpiĹ, Ĺźe rewolwer naleĹźaĹ do Antoine’a, jak rĂłwnieĹź, Ĺźe byĹ zaĹadowany srebrnymi kulami. Smarkacz naprawdÄ strzeliĹby do niego srebrem?
– Nie pozwolÄ, ĹźebyĹ mi groziĹ – rzuciĹ Mat, niby buĹczucznie, jednakĹźe trzymajÄca broĹ rÄka wyraĹşnie mu drĹźaĹa. ZaĹoĹźyĹ, Ĺźe w razie potrzeby postrzeli brata w bark lub udo, ale w stanie takiego podenerwowania rĂłwnie dobrze mĂłgĹ trafiÄ w ĹcianÄ, jak i w serce Colina. – ZrĂłb jeszcze krok...
– Spalisz nam kryjĂłwkÄ.
– Co z tego? PrzecieĹź zaleĹźy ci na tym, Ĺźeby siÄ stÄd wynieĹÄ.
Cholera. Colin przyglÄdaĹ siÄ bratu. ChĹopak chyba nie do koĹca przemyĹlaĹ, co zamierza osiÄgnÄÄ, wyciÄgajÄc broĹ, teraz zaĹ, kiedy juĹź jÄ trzymaĹ, nabieraĹ przekonania, Ĺźe powinien jej uĹźyÄ, jeĹli pragnie z tej sytuacji wyjĹÄ z twarzÄ. I w jednym kawaĹku.
Co dalej? Colin zdoĹaĹby doskoczyÄ do Mata, unikajÄc postrzaĹu, nie zapobiegĹby jednak pociÄgniÄciu za spust. Owszem, chciaĹ, Ĺźeby siÄ wynieĹli z Warszawy, ale niekoniecznie z wielkim hukiem.
– NapisaĹem do Bensona – powiedziaĹ Mat. Gdyby strzeliĹ, szok Colina byĹby niewiele mniejszy. – Nie podaĹem adresu – dorzuciĹ natychmiast Mat. – WyznaczyĹem mu spotkanie na Dworcu GĹĂłwnym.
Ale podaĹ Bensonowi nazwÄ miasta. GĂłwniarz wyjawiĹ agentowi, gdzie ukrywa siÄ Tin! Colinowi wyrosĹy pazury, a Mat oczywiĹcie to zauwaĹźyĹ. DĹoĹ z rewolwerem zaczÄĹa mu jeszcze bardziej drĹźeÄ, wiÄc podparĹ jÄ drugÄ rÄkÄ.
– Cofnij siÄ, Colin – powiedziaĹ z desperacjÄ. – ProszÄ ciÄ. PosĹuchaj... – ciÄgnÄĹ, mimo Ĺźe Colin nie zastosowaĹ siÄ do jego polecenia. – JeĹli to on zabiĹ Paula i pozostaĹych, chcÄ, ĹźebyĹ go wykoĹczyĹ, rozumiesz? A jeĹli przypadkiem... jeĹli przypadkiem gra po naszej stronie, moĹźe udzieli nam cennej wskazĂłwki.
– PowinieneĹ byĹ najpierw zapytaÄ mnie o zdanie – wycedziĹ Colin.
Furia. Dawna towarzyszka, ktĂłrÄ Colin powitaĹ wrÄcz z luboĹciÄ. Gdyby wtedy na autostradzie rozszarpaĹ gĂłwniarza, Tin nic by w tej chwili nie groziĹo.
– DaĹem ci miesiÄc – broniĹ siÄ Mat. – RĂłwno miesiÄc. RzucaĹem aluzje. CzekaĹem, ĹźebyĹ zaczÄĹ dziaĹaÄ, wysunÄĹ jakÄkolwiek koncepcjÄ. MiaĹeĹ szansÄ. OdrzuciĹbyĹ ten pomysĹ tylko dlatego, Ĺźe to ja na niego wpadĹem. Sorry, ale lepszy nie przyszedĹ mi do gĹowy. Przynajmniej wreszcie coĹ zrobisz.
O tak, Colin zaraz coĹ zrobi. Matowi. MierzyĹ chĹopaka wzrokiem. GĂłwniarz chyba jednak nie potrafiĹby strzeliÄ, ani do Colina, ani do nikogo innego. CzyĹźby dlatego siÄgnÄĹ po broĹ, Ĺźeby dowieĹÄ samemu sobie, Ĺźe jednak potrafi? I wĹaĹnie przekonywaĹ siÄ, Ĺźe nie ma doĹÄ siĹy...
Niekiedy Mat zachowywaĹ siÄ tak, jakby wolaĹ, Ĺźeby przed miesiÄcem wypadki potoczyĹy siÄ nieco inaczej – Ĺźeby Carol odrobinÄ ucierpiaĹa, pozwalajÄc mu wejĹÄ w rolÄ troskliwego opiekuna. Albo przynajmniej doznaĹa psychicznego wstrzÄsu, jak Tin. Tymczasem Carol Ĺwietnie sobie poradziĹa bez pomocy swego mÄĹźczyzny i w dodatku ani przez chwilÄ nie sprawiaĹa wraĹźenia poruszonej zajĹciem.
CĂłĹź, Colin takĹźe ĹźyczyĹby sobie innego przebiegu zdarzeĹ. MarzyĹo mu siÄ, by Tin okazaĹa siÄ bardziej samodzielna i bezwzglÄdna, dziÄki czemu on mĂłgĹby poĹwiÄciÄ siÄ poszukiwaniom siostry spokojny, Ĺźe w razie potrzeby jego dziewczyna obroni siÄ sama. Cholera.
– Colin, staĹo siÄ – powiedziaĹ Mat, teraz niemal bĹagalnie.
W korytarzu za drzwiami znĂłw rozbrzmiaĹy kroki. Co za idealne wyczucie czasu! CzyĹźby Tin zachowaĹa swe zdolnoĹci, a jedynie przed nim odgrywaĹa biednÄ, zranionÄ istotkÄ...? Colin przymknÄĹ powieki. W tej chwili byle drobiazg wystarczyĹ, Ĺźeby sprowokowaÄ go do zaatakowania Mata, a przy Tin nie mĂłgĹ sobie pozwoliÄ na podobny wyskok.
– Dziewczyny wracajÄ – rzuciĹ na kilka sekund przed zgrzytniÄciem w zamku klucza, po czym szybko wycofaĹ siÄ do swojej klitki, zamykajÄc za sobÄ drzwi.

***

Colin oparĹ siÄ dĹoĹmi o parapet. SĹyszaĹ wymianÄ zdaĹ miÄdzy Matem a Carol, banalne sĹowa powitania. ChĹopak najwyraĹşniej zdÄĹźyĹ schowaÄ rewolwer, ale z jego gĹosu przebijaĹo zdenerwowanie, tak Ĺźe Tin niewÄtpliwie zorientowaĹa siÄ, Ĺźe coĹ nie gra. Nie skomentowaĹa tego jednak. Normalka, ostatnimi czasy milczenie staĹo siÄ jej podstawowym zajÄciem.
PonoÄ rozmawiaĹa z Carol – ta ostatnia coĹ takiego sugerowaĹa, niemniej Colina nie spotkaĹ zaszczyt przysĹuchiwania siÄ takim pogaduszkom. No i jak wĹaĹciwie Carol definiowaĹa rozmowÄ? WystarczyĹy dwa zdania na godzinÄ?
Do Colina Tin prawie siÄ nie odzywaĹa, a jeĹli juĹź, to wyĹÄcznie na gĹos, zamykajÄc przed nim swĂłj umysĹ. Jakby winiĹa go za to, co siÄ wydarzyĹo – a takiej sugestii nie potrafiĹ znieĹÄ. Zgoda, sprawdziĹy siÄ jego najgorsze obawy i podejrzenia, ale przecieĹź nie zmieniĹby biegu wypadkĂłw, traktujÄc Antoine’a jak zaufanego przyjaciela!
Przede wszystkim, Tin zdecydowanie przesadzaĹa. Colin nie chciaĹ zasĹuĹźyÄ na etykietkÄ nieczuĹego drania, ale jego zdaniem nie zaszĹo nic, co uzasadniaĹoby tak kraĹcowÄ reakcjÄ. Szczerze mĂłwiÄc, powinna siÄ cieszyÄ... StĹumiĹ tÄ myĹl. Nie byĹ pewien, czy ona nie wyĹapuje jego gniewnych rozwaĹźaĹ, mimo Ĺźe pilnie pracowaĹ nad ukrywaniem ich.
No dobrze, wrĂłÄmy do spraw bieĹźÄcych. Mat autentycznie zasĹugiwaĹ na potraktowanie pazurami. MiesiÄc pracy nad sobÄ, coraz lepsze efekty, a potem gĂłwniarz wyjechaĹ z czymĹ takim i samokontrolÄ Colina diabli wziÄli.
OdetchnÄĹ gĹÄboko. W tej chwili stanÄĹ przed problemem znacznie istotniejszym niĹź wĹasna niekontrolowana agresja. Gdyby dziewczyny im nie przerwaĹy i Colin rozszarpaĹby Mata, chĹopak byĹby sam sobie winien, natomiast Benson oznaczaĹ zagroĹźenie dla nich wszystkich. I znĂłw, Colina na moment zaĹlepiĹa furia. Co za durny szczeniak!
KrÄĹźyĹ po swojej klitce. W mieszkaniu panowaĹa cisza – nikt nie chodziĹ, nikt siÄ nie odzywaĹ, tak Ĺźe Colin, wsĹuchawszy siÄ, wychwytywaĹ oddechy i bicie serc wszystkich trojga. Siedzieli w pokoju dziewczyn.
W gruncie rzeczy chĹopak postÄpiĹ jak zdrajca, a zdrajcĂłw... Colin ponownie musiaĹ siÄ upomnieÄ. TÄ drogÄ nigdzie nie dojdzie. Nie zabije brata na oczach Tin, bez wzglÄdu na okolicznoĹci. ObawiaĹ siÄ nawet tego, co sobie pomyĹlaĹa, jeĹli wyczytaĹa z jego wspomnieĹ tamtÄ sytuacjÄ na autostradzie. Tak bardzo chciaĹ jÄ zataiÄ przed Tin... a jednoczeĹnie nie potrafiĹ opÄdziÄ siÄ od krwawych wizji tego, do czego na szczÄĹcie nie doszĹo. “KrzyczaĹ” tymi wizjami.
PoszukaĹ pozytywnych stron zaistniaĹych okolicznoĹci. Mat daĹ mu doskonaĹy pretekst, Ĺźeby wreszcie wywieĹşÄ towarzystwo z miasta. Dziewczyny chciaĹy zostaÄ w Warszawie, sprzeciwiaĹy siÄ Colinowi, teraz jednak bÄdÄ mogĹy zgĹaszaÄ pretensje jedynie do Mata.
Colin po raz ostatni odetchnÄĹ, policzyĹ do piÄciu i opuĹciĹ klitkÄ.

***
RzeczywiĹcie, wszyscy troje siedzieli w pokoju dziewczyn, w milczeniu, ktĂłre Matowi ewidentnie ciÄĹźyĹo, ale zapewne nie chciaĹ robiÄ z siebie idioty, nawijajÄc o bzdurach. Z kolei na to, by siÄ pochwaliÄ mejlem do Bensona, zabrakĹo mu odwagi.
– WyjeĹźdĹźamy – oznajmiĹ Colin. – Jeszcze dzisiaj. Spakujcie siÄ.
Dziewczyny spojrzaĹy na niego, Mat natomiast wbiĹ wzrok w podĹogÄ, marszczÄc brwi.
– WydawaĹo mi siÄ... – zaczÄĹa ostroĹźnie Carol.
– TwĂłj chĹopak powiadomiĹ Bensona, gdzie jesteĹmy – przerwaĹ jej Colin. – Niewykluczone, Ĺźe organizacja oddelegowaĹa tu oddziaĹ agentĂłw, ktĂłrym dano do powÄchania nasze rzeczy, nawet coĹ Tin, jeĹli namierzyli jej dom w Langwedocji. Nie twierdzÄ, Ĺźe w tak duĹźym mieĹcie Ĺatwo nas wytropiÄ, ale nie ma sensu ryzykowaÄ.
Teraz obie patrzyĹy na Mata, tyle Ĺźe nie z oburzeniem, jakiego Colin po nich oczekiwaĹ. Tin wydawaĹa siÄ obojÄtna; nie przejÄĹaby siÄ nawet informacjÄ, Ĺźe piÄÄ minut temu Benson przechadzaĹ siÄ pod ich oknem. MoĹźe poruszyĹaby jÄ wiadomoĹÄ, Ĺźe Colin widziaĹ pod ich blokiem Antoine’a. Z kolei Carol przyglÄdaĹa siÄ badawczo Matowi, jakby chciaĹa poznaÄ jego motywy, nim zajmie stanowisko.
– Dlaczego siÄ z nim skontaktowaĹeĹ? – zapytaĹa bez wyrzutu w gĹosie.
– ChciaĹ, Ĺźebym go zabiĹ – warknÄĹ Colin – bo twojemu chĹopakowi nie wystarczy na to odwagi.
Mat poderwaĹ siÄ z fotela.
– NapisaĹem do niego dlatego, Ĺźe juĹź raz nam pomĂłgĹ – rzuciĹ Colinowi w twarz. – Nie wiesz, czy zrobiĹ to na polecenie przeĹoĹźonych, czy sam z siebie, ĹamiÄc reguĹy. Nie wysĹuchaĹeĹ jego argumentĂłw, ale juĹź mu przykleiĹeĹ ĹatkÄ bezwzglÄdnego mordercy na usĹugach organizacji! Kurde, Colin, ty groziĹeĹ mi dwa razy... – UrwaĹ, najwyraĹşniej zdawszy sobie sprawÄ, Ĺźe zaognia sytuacjÄ.
Super. Najpierw szczeniak sam wyskakuje z zemstÄ za kumpli jako gĹĂłwnym powodem wezwania Bensona, a kiedy Colin wyraĹźa tÄ myĹl nieco precyzyjniej, wychodzi na wrednego typa, niezdolnego dostrzec szlachetnych intencji pseudoĹowcy.
– WiÄc leÄ na dworzec, rzuÄ siÄ Bensonowi na szyjÄ – poradziĹ mu Colin. – A ja zabiorÄ stÄd dziewczyny i tym razem nie dowiesz siÄ dokÄd.
– PrzestaĹcie – powiedziaĹa Carol, nadal draĹźniÄco bezstronna.
SpojrzaĹa na Tin. MiÄdzy tymi dwiema zawiÄzaĹa siÄ szalenie irytujÄca komitywa. Colin wiedziaĹ, Ĺźe dziewczyny nie potrafiÄ rozmawiaÄ telepatycznie, jak on z Tin – w koĹcu Carol byĹa tylko czĹowiekiem, pozbawionym choÄby najskromniejszych zdolnoĹci parapsychicznych – odnosiĹ jednak niemiĹe wraĹźenie, Ĺźe Indianka rozumie siÄ z Tin bez sĹĂłw i wymiany myĹli tysiÄc razy lepiej, niĹź Colin kiedykolwiek zdoĹa.
PocieszaĹ siÄ, Ĺźe to normalne, Ĺźe dwie laski szybko siÄ dogadaĹy – nawet jeĹli gadanie jako takie rzadko pojawiaĹo siÄ w ich relacjach. Tylko Ĺźe, idÄc tym tokiem rozumowania, Colin powinien bez problemu znaleĹşÄ wspĂłlny jÄzyk z Matem. ZaklÄĹ w duchu.
– Dobrze – odezwaĹa siÄ niespodziewanie Tin.
– Pakujmy siÄ – zawtĂłrowaĹa jej Carol, wstajÄc z kanapy.
– DokÄd pojedziemy? – zapytaĹ z wahaniem Mat, kiedy staĹo siÄ jasne, Ĺźe dziewczyny nie poruszÄ tej kwestii.
– Zaszyjemy siÄ gdzieĹ w lesie – mruknÄĹ Colin, wycofujÄc siÄ do swojej klitki.
Nie miaĹ wiele do pakowania, podobnie zresztÄ jak pozostali. OdpaliĹ laptopa i czekajÄc, aĹź system wystartuje, szybko wrzuciĹ swoje rzeczy do torby.
WszedĹ na satelitarnÄ mapÄ Polski. SzukaĹ obiecujÄcego lasu, bezpiecznie oddalonego od stolicy, skÄd zarazem mĂłgĹby w miarÄ bez problemu wypuĹciÄ siÄ na spotkanie z Bensonem. Skoro juĹź draĹ miaĹ przyjechaÄ do Warszawy, Ĺźal byĹoby zmarnowaÄ okazjÄ do zdobycia informacji.
MusiaĹ przyznaÄ, Ĺźe w tym kraju jest w czym wybieraÄ. AĹź skĹaniaĹ siÄ, by uwierzyÄ opowieĹciom mĹodocianej francuskiej waderki o ponownej kolonizacji tych terenĂłw przez czĹonkĂłw spoĹecznoĹci. “Cudowne miejsce, gdzie moĹźna zaznaÄ dzikoĹci, ale na przyjazd tutaj trzeba sobie zasĹuĹźyÄ” – jakoĹ tak siÄ wyraziĹa. OczywiĹcie, dla Ĺwiadomego zza oceanu nie byĹby to Ĺźaden cymes, biorÄc jednak pod uwagÄ lasy, jakie Colin widziaĹ dotÄd na Starym Kontynencie, nie zdziwiĹby siÄ, gdyby kaĹźdy europejski Ĺwiadomy pragnÄĹ przenieĹÄ siÄ wĹaĹnie do Polski. Idealna kombinacja ciÄgle zdrowej natury z w miarÄ stabilnÄ sytuacjÄ politycznÄ.
Colin puknÄĹ palcem w ekran i zapamiÄtaĹ nazwÄ miejscowoĹci.